ماجراهای آقای کردان یک رسوایی چندجانبه است. "جعل" اگرچه یک عنوان مجرمانه و قبیح است ولی مساله اصلی مربوط به رسوایی کردان، تنها در حد جعل نیست بلکه "دروغ" و بی صداقتی در آن نکته ای است که زنگهای خطر را به صدا درآورده و نگرانی دلسوزان کشور را برانگیخته است. راستی و صداقت مهمترین مطالبه یک ملت از رهبران خویش است. این مساله در کشور ما که نظامی دینی آن را راهبری می کند و بنا بر آرمان های اصیل انقلاب، در صدد تلازم اخلاقیات و سیاست بوده اهمیتی دوچندان می یابد. مردم مسلمان ما نظامی می خواستند که معنویات در آن برجسته و پررنگ باشد به نحوی که سیاست در آن دیگر معنای فریب و دغل را از دست بدهد و کارها به خاطر خدا و برای مردم باشد. حال متاسفانه پس از گذشت 30 سال از آن انقلاب بزرگ، مسئولانی کشف می شوند که برای رسیدن به قدرت حاضرند به راحتی و در عیان، اخلاقیات مبنایی همچون ضرورت راستگویی را به چالش بکشند و آنها را به استهزاء بگیرند. عنوان لیسانس و فوق لیسانس و دکترا جعل می کنند، با رابطه بازی و کلک به عضویت هیات علمی در می آیند، سال ها خود را از حقوق مادی و معنوی عناوین دروغین بهره مند می سازند و دست آخر در نهایت ادعا همه اینها را به عنوان امتیاز برای اخذ رای اعتماد به مجلس ارائه می کنند. وزیر کشور در زمره مهمترین وزرای کابینه و به لحاظ جایگاه و اختیارات و نفوذ در صدر مسئولین کشور قرار می گیرد، آیا کار انقلابی که می خواست انفجار نور باشد به اینجا رسیده که چنین جایگاه هایی باید با نماد "دروغ" درهم آمیخته شوند؟ متاسفانه کردان امروزه یک شخص نیست بلکه نماد تلاقی و اشتراک بخش های درونی جریان موسوم به اصولگرا با یکدیگر است و از این جهت باید بر تمامیت این جریان تاسف خورد. جریان اصولگرا باید پاسخ دهد که آیا کار اصولگرایی به ناراستی رسیده است؟ آیا نتیجه انتخابات برای آنها به قدری مهم است که حاضرند هراتهامی را برای نیل به هدف پذیرا باشند؟ واقعا سرپوش گذاشتن به خطاهای جبران ناپذیر کردان چه دلیلی می تواند داشته باشد؟ چرا وقتی جعل مدرک آشکار می شود تلاش می شود با کاغذ پاره خواندن کل مدارک دانشگاهی، به اصل آن اهانت شود؟ آیا بازگشت به ارزش های صدر انقلاب که آقای احمدی نژاد مدعی آن بود این است؟! آیا اهانت به جامعه شریف دانشگاهی کشور و طبقه تحصیل کرده به زعم آقایان به معنای بازگشت به ارزش هاست؟! آیا بی اعتنایی به ناراستی یک مسئول، آن ارزش ادعایی آقایان است؟ آیا اعتمادزدایی از مسئولین کشور و افزودن بر شکاف ملت-دولت به معنای ارزشهایی است که آقایان از آن دم می زنند؟ هیهات!
جبهه مشارکت ایران اسلامی از ابتدا ماهیت بسیاری از این ادعاها را به خوبی می دانست و انتظاری هم نداشت که عدالت را آنانی بتوانند محقق سازند که از عدالت دم می زنند ولی اجازه نمی دهند یک حزب فراگیر -که تا پیش از آن اکثریت پارلمان را در اختیار و در دولت حضور و نقش داشته- حتی یک روزنامه داشته باشد، آنان که از عدالت دم می زنند ولی در عمل رانتهای سیاسی و قدرتی و اقتصادی را بین خود و هوادارانشان گسترش می دهند، آنان که ازآزادی مطلق دم می زنند ولی یک تجمع ساده و کمترین انتقادی را برنمی تابند، آنان که از اصولگرایی دم می زنند ولی کمترین حد از این اصولگرایی را که همانا پاسداشت راستی و صداقت است نادیده می گیرند و در برابر آن چشم فرو می بندند و .... کاملا روشن است که افراد این جریان تا چه اندازه به جایگاه های قدرتی خویش دلبسته اند و به همین دلیل است که روزنه های رقابت های عادلانه و آزاد بودن انتخابات را محدود می کنند و هکذاست که رسانه های مستقل را تحمل نمی کنند و جامعه مدنی را در فشار قرار می دهند.
متاسفانه دولتی که شعار مبارزه با فقر و فساد و تبعیض را بر پیشانی خود یدک می کشید امروزه در هر 3 بخش این شعار نمره قبولی ندارد. با اجرای سیاستهای اشتباه و مدیریت ناکارآمد فقر را گسترش داده و اسم آن را قناعت گذاشته اند! فساد به گواه آمارهای بین المللی افزایش یافته ؛ سیاست های توسعه دهنده رانت های دولتی، کاستن از نظارت های مردمی، توزیع نادرست منابع و از همه مهمتر برگزاری انتخابات مجلس به نحوی که مجلس عملا در برابر فساد چندان جدیتی نداشته باشد طبیعی است که نتیجه ای جز گسترش فساد نخواهد داشت و حال متاسفانه کار به جایی رسیده که دروغگویی توسط پاره ای از مسئولان نیز توجیه می شود. و در نهایت تبعیض در ابعاد مختلف خود توسعه یافته و در برخی موارد خاص به سیاست دولت بدل گشته است که مساله تاسف برانگیز و نگران کننده اخیرگزینش دانشجو بخشی از آن سیاست هاست.
برای حزب مشارکت صرف اسامی مسئولان در این دولت چندان اهمیتی ندارد به همین دلیل از ابتدای استقرار آن تلاش کرده که از پرداختن به کاستی های شخصی افراد آن مبرا باشد درعین حال آنچه مهم است پاره ای روش ها و مفاهیم است که چشم بربستن نسبت به آنها را از خوف اینکه به یک رویه تبدیل شوند به صلاح کشور و نظام نمی دانیم. از این رو ضمن اعلام خطر نسبت به رواج ناراستی و توجیه آن به هر قیمتی، دلسوزان کشور را به هشیاری فرامی خوانیم. کردان با همین مشخصات پیش از این هم در ساختار قدرتی حضور داشته و نقش آفریده است –که پرونده تحقیق و تفحص مجلس ششم از صدا و سیما و نیز فیلم عصر عاشورا در پیش از انتخابات دوم خرداد 1376 شاید جزئی از آن باشد- اگر همان زمان نسبت به این مسائل واکنش مقتضی نشان داده می شد امروز هرگز کار به اینجا نمی رسید. حال وقت آن رسیده که همه دلسوزان کشور نسبت به اهمیت پاره ای مفاهیم اخلاقی در سیاست و در عرصه مدیریت هشدار دهند تا بیش از این از کیسه این انقلاب و کشور و مردم –که حاصل ایثارها و فداکاری های فراوان تاریخی است- بیهوده هزینه نگردد.

جبهه‌مشارکت‌ایران‌اسلامی
15/7/1387